Topdokters dragen witte jassen

Enige tijd geleden was op RTL4 het programma Topdokters te zien waarin diverse medisch specialisten, werkzaam in het ziekenhuis, werden gevolgd. Er werd inzage gegeven in hun werk/privé balans, de contacten met patiënten en alle werkzaamheden die het beroep met zich meebrengt. Een interessant programma waarin je als kijker een indruk krijgt van het vak in zowel positieve als negatieve zin. Wat betreft dit laatste werden er enkele fragmenten uitgezonden die bij mij vragen opriepen. Een voorbeeld is de specialist die onrustig heeft geslapen door een huilbaby, maar wel weer een hele dag aan de operatietafel staat. Nota bene vroeg de patiënt die ’s ochtends geopereerd zou worden nog aan de dokter hoe zijn nachtrust was geweest. Ook was er een arts die zich gespecialiseerd had in gezonde voeding en hierover adviseerde aan patiënten, maar vrijwel elke middag een vette hap naar binnen werkte. Welke knelpunten zijn er voor deze arts om de eigen adviezen op te volgen?

Het positieve van het programma is dat de medische ontwikkelingen worden getoond en dat veel mensen van hun klachten afkomen. Dit laatste alleen op voorwaarde dat de klacht ook de hulpvraag is van de patiënt. Op mijn spreekuur zie ik regelmatig cliënten die zich presenteren met lichamelijke klachten, maar waarbij de oorzaak gelegen is in mentale en/of sociale problemen. Niet ongebruikelijk is dat deze cliënten diverse artsen in het ziekenhuis hebben gezien, met steeds weer nieuwe hoop dat er een oorzaak voor de klachten wordt gevonden, en uiteindelijk tegen een teleurstelling aanlopen. Het kost veel tijd, geld en frustraties maar leidt niet tot verbetering van de kwaliteit van leven.

Om achter de hulpvraag te komen is het essentieel om tijd te nemen voor de cliënt en oprecht te luisteren naar hetgeen men vertelt. Tijdens de geneeskunde opleiding hebben we geleerd om gerichte vragen te stellen en de patiënt, bij voorkeur, zo kort mogelijk te laten antwoorden i.v.m. gebrek aan tijd. Daar zit naar mijn idee het probleem, met het risico dat de patiënt wordt rondgepompt in het medisch circuit. Ik zal een voorbeeld geven vanuit mijn eigen praktijk. Steeds vaker zie ik cliënten met spanningsklachten die claimen daardoor niet te kunnen werken. Vanwege de stress gerelateerde klachten als slecht slapen en vermoeidheid wordt er slaapmedicatie voorgeschreven. De psychosomatisch fysiotherapeut wordt ingezet voor het reduceren van lichamelijke klachten als verkrampingen van de spieren en pijn in het hele lichaam. Ook mindfulness wordt steeds vaker ingezet als aanvulling op de behandeling. De praktijkondersteuner van de huisarts behandeld de psychische klachten en geeft adviezen over het uitbreiden van activiteiten (bv wandelen). Na maanden tobben is er veelal niet veel verbeterd, soms zelfs verslechterd. Ik zie een trend bij cliënten dat ze vaak niet weten hoe je met emoties (door life-events) om moet gaan en zich verschuilen in de copingstrategie: kop in het zand en doorgaan! Uiteindelijk decompenseren mensen doordat er steeds meer activiteiten nodig zijn om de emoties te onderdrukken, en ze dit niet vol kunnen houden. Anderzijds kan het verlies van activiteiten, zoals bijvoorbeeld verlies van werk, aanleiding zijn tot uitval omdat de emoties zich in alle hevigheid aandienen. Door een scala aan behandelingen voor te schrijven, en daardoor geen ruimte te bieden voor de emoties, zal herstel uitblijven.

Het is verrassend dat artsen die in het sociale domein werkzaam zijn, denk bijvoorbeeld aan bedrijfs- en verzekeringsartsen, niet in het programma Topdokters voorkomen. Hiermee wordt gesuggereerd dat topdokters alleen in het ziekenhuis werkzaam zijn en dat is vreemd. Juist de tijd die wij hebben om met cliënten te praten, en kunnen zoeken naar de oorzaak van de problemen en niet slechts het gevolg (de klachten) bespreken maakt ons werk niet minder belangrijk! Deze topdokter meldt zich bij deze aan voor het programma!


Geef uw waardering!

Laat een reactie achter:

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *