Een podium voor ‘normaal’

Op dit moment bestaan de helden van de maatschappij  uit mensen die veel kilo’s zijn kwijtgeraakt door het volgen van een dieet. Ik zal zeker niet ontkennen dat dit geweldig is, maar het baart me toch ook zorgen. In die zin dat het hele traject voorafgaand aan dat overgewicht weinig aandacht krijgt. Er is blijkbaar een lange tijd geweest dat mensen niet goed voor zichzelf hebben gezorgd (of hebben kunnen zorgen) en dat heeft geresulteerd in een ongezonde leefstijl. Slechts gewicht verliezen lijkt me geen oplossing voor dit probleem. De redenen om af te vallen zijn divers waaronder bijvoorbeeld beter in je vel komen te zitten (emotioneel sterker). Het zijn voornamelijk doelen waarvan mensen na het starten van een dieet op een relatief korte termijn een effect verwachten. Als na het verliezen van de kilo’s blijkt dat het zelfbeeld daarmee niet drastisch is veranderd, en een gezond gewicht niet per definitie betekent dat je je dan gelukkiger voelt ligt emotie-eten weer op de loer. Daar zou het gesprek mijns inziens eens over moeten gaan!

Aan de andere kant van de samenleving staan de mensen met een uitermate afgetraind lichaam. Gezonde voeding en sport staan op de eerste plek. Niet ongebruikelijk is dat deze mensen van hun hobby hun werk hebben gemaakt. Zij fungeren nu als rolmodel om mensen met één (of meerdere) maatjes(s) meer  te helpen om een gezonde leefstijl na te streven waar mede een commercieel belang aan ten grondslag ligt. Een onrealistisch doel als je het mij vraagt om van het ene uiterste naar het andere uiterste te gaan. Een goede, haalbare doelstelling formuleren is al een doel op zich. Toch trekt deze sportieve groep veel aandacht naar zich toe door enerzijds dromen los te maken bij anderen, alsof deze leefstijl gelijk staat aan succes en geluk, en anderzijds jaloezie op te wekken. De vraag die ik bij deze groep mensen heb is dezelfde als bij de eerstgenoemde groep namelijk hoe gaan zij om met emoties? Zou het zo kunnen zijn dat deze groep mensen hun emoties en onzekerheden ontvluchten in excessief sporten, terwijl de mensen met overgewicht vluchten in eten?

Dan is er nog een vergeten, maar zeker niet onbelangrijke, groep mensen. Dit zijn de personen die een gezond gewicht hebben, nooit een dieet hebben gevolgd en voldoende, maar niet overmatig, bewegen naast alle dagelijkse verplichtingen zoals werk en zorgtaken ten behoeve van het gezin.  Deze groep valt niet op qua gewicht of sport en kan gecategoriseerd worden als ‘normaal’. Het percentage volwassenen met overgewicht blijft nog steeds stijgen en dat betekent dat deze groep steeds kleiner begint te worden. Veelal is ‘normaal’ voor de media niet interessant genoeg om er aandacht aan te besteden maar als dit schaars goed begint te worden ligt dat mogelijk toch anders. Deze kleiner wordende groep kan mogelijk een belangrijke bijdrage leveren in de strijd tegen een ongezonde leefstijl en een rolmodel zijn voor zowel volwassenen als de jeugd. Laten we allereerst eens op zoek gaan naar deze mensen en hen vervolgens een podium geven. Er zijn tal van vragen die we aan deze groep zouden kunnen stellen maar de focus zou dan niet primair moeten liggen op voeding en beweging maar juist op hoe zij voldoening halen uit andere dingen behalve bezig zijn met gezondheid. Mijns inziens begint dat met dromen over de toekomst. Dit is iets wat de jeugd nog volop doet, over onder andere wat ze later willen worden en welke studie ze willen volgen, maar wat bij volwassenen niet zo vanzelfsprekend is. Dromen veranderen je blik en dat is nodig om uiteindelijk verder te komen in de zoektocht naar geluk. Vooralsnog proberen we mensen te motiveren met gezondheidsredenen als: ‘dan is er op de langere termijn een lagere kans op het ontwikkelen van een depressie of hart- en vaatziekten’ om tot gedragsverandering te komen. Het verstrekken van kennis over gezondheid is prima maar de volgende vraag zou moeten zijn wat je met die verbeterde kwaliteit van leven gaat doen. Welke aspecten in het leven zijn belangrijk voor iemand? En staan die op dit moment ook centraal in iemands leven of moet er een ander pad worden ingeslagen? Dergelijke vragen zijn vaak lastig om zelf te beantwoorden omdat iedereen blinde vlekken heeft ontwikkeld binnen zijn of haar eigen zoektocht. Het gesprek aangaan over zingeving kan hierbij helpen, maar kan tevens een hoop emoties blootleggen en dan komt het cruciale moment: vluchten of strijden?

Geef uw waardering!

Laat een reactie achter:

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *